Meble Barokowe w Anglii cz. 3
Fotele, tak jak i krzesła na samym początku Baroku w Anglii wzorowane były na meblach holenderskich, więc pierwotnie stosowano śrubowato wykręcone nogi krzeseł i foteli, z czasem jedna zastąpiono je nogami balsowatymi, bądź wolutowymi. Wysokie oraz sztywne oparcia były dekorowane ażurowymi rzeźbami, jak również ornamentem wstęgowym i liśćmi akantu, a same oparcia były wypełniane trzcinowa plecionką.
Ulubionymi meblami do siedzenia były swego rodzaju tapczany ustawione na sześciu nogach o tylnym skośnym oparciu i plecionką. Z czasem, w miarę rozwoju Baroku w Anglii także krzesła zaczęły przybierać bardzo ciekawą formę. Wcześniej występujące wolutowe podpory krzeseł zastały esowato wygięte, u góry je poszerzono oraz zakończono kolanem, na dole zaś zakończono je płaską stopą albo kopytem zwierzęcym, a od 1725 roku także ptasią łapą, która swoimi szponami obejmowała kule.
Taki rodzaj foteli został zapożyczony z szesnastowiecznej sztuki chińskiej i tak jak w chińskich pierwowzorach nogi pozbawione były łączy, gdyż ich górna część była na tyle wysoka i sztywna, by samemu zapewnić im dostateczną stateczność. Oparcia takich krzeseł były nieco wygięte w tył oraz w odpowiedni sposób dostosowane do profilu kręgosłupa człowieka i złożone były z zewnętrznej ramy, której boki u góry łączyły się z oparciem, które bardzo często występowało na kształt wazy.
Ogólna dekoracja krzeseł została zredukowana aż do wyszukania najbardziej pozytywnych profili oraz krzywizn w ich użytkowej formie. Czasem także decydowano się na delikatny relief krzeseł w pionowym ich oparciu. Wszystkie łoża były pokrywane tkaninami oraz draperiami w taki sposób, że ich drewniana konstrukcja była całkowicie schowana, zupełnie jak w większości krajów Europy podczas Baroku.
Meble angielskie występujące w XVII i XVIII wieku były najbardziej prostymi konstrukcjami, które posiadały specjalne właściwości użytkowe oraz prostą, dyskretną dekorację. Tym co było w tamtych czasach najważniejsze dla całego meblarstwa angielskiego był fakt, iż dzięki swej utylitarnej formie dało podstawy dla całkowicie nowoczesnego mieszczańskiego meblarstwa. Poniżej przedstawiamy barokowy fotel angielski pochodzący z XVII wieku.
Meble Barokowe w Anglii cz. 2
W okresie Baroku w Anglii jednym z najpopularniejszych i najbardziej pożądanych mebli była z całą pewnością komoda, która pojawiła się w Anglii około 1680 roku i występowała zarówno w niskich i wysokich typach. Niskie komody występowały zazwyczaj w formie pojedynczych skrzyń z szufladami o podstawie będącej w kształcie stołu z nogami okrągło toczonymi, bądź też skręconymi.
Wysoki zaś typ komód wyglądał zupełnie tak, jak dwie komody nałożone jedna na drugą, z czego dolna ich część była nieco szersza i wysunięta do przodu. Tak skomponowana całość tworzyła rodzaj szafy z szufladami. Kabinety zapożyczone zostały z kontynentu przez angielskich rzemieślników. Kabinety zachowały typową formę graniastych skrzyń zamkniętych drzwiami, za którymi umieszczone były zazwyczaj szufladki z wnęką na samym środku.
Dolna zaś część kabinetu miała postać albo szafki, która zamykana była drzwiczkami, albo też stołu, który można było wykorzystywać na różne sposoby. Za pomocą nałożenia na tego typu komodę skośnego blatu oraz gabinetowej nadbudowy wykonano całkowicie nowy mebel, który nazwano sekreterem, czyli sekretarzykiem. Płyta, która zaś zamykała skośny pulpit sekretarzyka mogła służyć do pisania. Tego typu meble stosowane były przez cały XVIII wiek oraz niemal połowę wieku XIX.
Na samym początku XVII wieku powstawały również szafy oszklone, które ustawiano na postumencie oraz przeznaczone były głównie do przechowywania w nich porcelany oraz szkła. W angielskim baroku jedynymi meblami, których brakowało były wielkie szafy na ubrania, które były wówczas bardzo popularne na kontynencie.
Meble Barokowe w Anglii cz. 1
Rozwój meblarstwa barokowego w Anglii szacuje się na mniej więcej 1660 rok. W miejsce, w którym do tej pory znajdowały się meble z drewna dębowego zaczęły pojawiać się meble produkowane z drewna orzechowego, które nawiązywały do paradnych sprzętów francuskich.
Pierwszym okresem rozwoju w barokowym meblarstwie angielskim był okres opierający się na wzorcach, które zapożyczono z Niderlandów i Francji, a najbardziej charakterystycznymi dla tego okresu używanymi meblami było drewno orzechowe oraz bogato złocone dekoracje snycerskie.
Aby wzmocnić podstawy i oparcia mebli były one dodatkowo ozdabiane ażurową rzeźbą z roślinnymi, dość figuralnymi motywami. Jeśli chodzi o angielskie meble skrzyniowe były one prostymi płaszczyznami, które podzielono przy pomocy ramowych listew, bądź też poprzez regularne umieszczanie szuflad jedna nad drugą, nieraz po 6-8 w jednym rzędzie. W Baroku bardzo rzadko używane były profilowania oraz gzymsy, które wówczas z chęcią używane były w Niemczech.
Na samym początku XVIII wieku wykształciły się zupełnie inne style, a jednym z nich był styl nazywany narodowym stylem meblarstwa angielskiego, w którego to dekoracji niezmiernie ważnym elementem była moskitiera, czerwona i czarna laka, natomiast miejsce balsowatych podpór zastąpiły podpory esowato wygięte. Markietery zaś używane były na ten sam wzór, co we Francji, czyli przy zastosowaniu popularnych ornamentów waz i kwiatów, płatków z kości słoniowej, czy chociażby liści akantu.
Takimi właśnie dodatkami przyozdabiane były całe kabinety oraz sekretery, czterodrzwiowe szafy, jak również płyty stołów i komody. Czasem w dekoracji były również stosowane wici roślinne o najrozmaitszych kształtach.
Na chińską modę w okładzinach mebli były także stosowane na przełomie XVII i XVIII wieku czerwona i czarna laka a około 1720 roku w meblarstwie angielskim stosowano także mahoń, a razem z nim na nowo zawitały dekoracje snycerskie, takie jak liście akantu, głowy lwów oraz wielu innych figuralnych motywów.